Rachunek kosztów pełnych

Rachunek kosztów pełnych wykształcił się jako pierwszy model rachunku kosztów:

  • stanowi obligatoryjny rachunek odpowiadający wymogom sprawozdawczości finansowej,
  • stosowany do wyceny jednostkowego kosztu wytworzenia produktów w celu wyceny zapasów produktów wytworzonych i niesprzedanych (aktywowanych) i ustalenia wyniku finansowego,
  •  wykorzystuje do wyceny produktów koszty produkcyjne bezpośrednie i uzasadnioną część kosztów pośrednich (wydziałowych),
  • za obiekt kosztów bierze pod uwagę produkt wytworzony,
  • koszty ogólnego zarządu i koszty sprzedaży traktowane są jako koszty okresu i w całości odnoszone do rachunku zysków i strat.

Schemat 1. Rachunek kosztów pełnych

Rachunek kosztów pełnych

Źródło: opracowano na podstawie: S. Sojak, Rachunkowość zarządcza i rachunek kosztów, tom 1, Dom Organizatora, Toruń 2015, s. 179.

W rachunku tym przyjmuje się, że wszystkie koszty wytworzenia, jakie poniosło przedsiębiorstwo dotyczą określonych produktów. W związku z czym, wszystkie koszty wytworzenia traktowane są jako tzw. koszty produktów które w całości są rozliczane na wytworzone produkty. Ponadto, zakłada się, że poziom wszystkich kosztów wytworzenia zależy wyłącznie od czynnika stanowiącego o wielkości produkcji. Istota rachunku kosztów pełnych zakłada występowanie proporcjonalnej zależności poziomu wszystkich składników kosztów wytworzenia i wielkości produkcji [1].

Funkcja kosztów całkowitych produkcji ma następującą postać:

Kc = Kj x Q

gdzie:
Kc – koszty całkowite,
Kj – koszty jednostkowe,
Q – wielkość produkcji.

Schemat 2. Funkcja kosztów w modelu kosztów pełnych

Funkcja kosztów w modelu kosztów pełnych

Źródło: opracowano na podstawie: S. Sojak, Rachunkowość zarządcza i rachunek kosztów, tom 1, Dom Organizatora, Toruń 2015, s. 180.

Bibliografia

[1] Zob. E. Nowak, M. Wierzbiński, Rachunek kosztów Modele i zastosowania, PWE, Warszawa 2010, s. 37.